Στη 1 Νοεμβρίου, ξεκίνησε η ελληνική αντεπίθεση κατά των ιταλικών δυνάμεων που είχαν εισβάλει στην περιοχή της Πίνδου από τα τέλη του Οκτωβρίου. Η Ι Μεραρχία, που είχε σταλεί στην περιοχή στις 30 Οκτωβρίου, επιχείρησε να ανακτήσει τα εδάφη στη γραμμή Οξυά-Γύφτισσα (νοτιοανατολικά της σημερινής Καστανέας), με στόχο τη διάσπαση του αριστερού άκρου των ιταλικών δυνάμεων, που προωθούνταν ταχύτατα προς τη Σαμαρίνα. Μέχρι το βράδυ, οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να σταθεροποιήσουν την ιταλική προέλαση στον κεντρικό υποτομέα της Μάχης της Πίνδου και να καθυστερήσουν την εισβολή των Ιταλών προς τα νοτιοανατολικά. Παράλληλα, ο αριστερός υποτομέας ενισχύθηκε από την άφιξη της Ταξιαρχίας Ιππικού την 1η Νοεμβρίου, η οποία, υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Σωκράτη Δημάρατου, κατέλαβε άμεσα τα Υψώματα Σκούρτζα και Αννίτσα δυτικά της Σαμαρίνας.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 2ας Νοεμβρίου το 8^ο Σύνταγμα της 3^ης Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια», αφού απώθησε μικρή δύναμη του ελληνικού στρατού στο όρος Βούζιο, κατέλαβε τη Σαμαρίνα και μέχρι τις απογευματινές ώρες είχε προωθηθεί στο χωριό Δίστρατο. Παράλληλα, η Ταξιαρχία Ιππικού από το μεσημέρι ως το βράδυ της ίδιας ημέρας επιχείρησε την κατάληψη του Υψώματος Ρέντα, ανατολικά της Σαμαρίνας, με στόχο την ανακοπή της προέλασης των Ιταλικών δυνάμεων. Παρά τις πολύωρες μάχες, οι Έλληνες δεν κατάφεραν να υποχρεώσουν σε υποχώρηση τις ισχυρά οργανωμένες ιταλικές δυνάμεις και ως αποτέλεσμα επέστρεψαν στα Υψώματα Σκούρτζα και Αννίτσα, έχοντας υποστεί ελαφρές απώλειες: δύο νεκρούς και τρεις τραυματίες.

Την επόμενη, 3 Νοεμβρίου, η Ταξιαρχία Ιππικού επιχείρησε νέα επίθεση προς τη Σαμαρίνα. Σύμφωνα με το σχέδιο, οι δυνάμεις της Ταξιαρχίας θα επιχειρούσαν την κατάληψη του υψώματος Κύρκουρη, στα βόρεια της Σαμαρίνας και σε δεύτερο χρόνο την κατάληψη της Σαμαρίνας. Από τις πρώτες αναγνωριστικές επιχειρήσεις, φάνηκε πως ο κύριος όγκος του των ιταλικών δυνάμεων είχε εγκαταλείψει την ευρύτερη περιοχή. Ουλαμός που στάλθηκε για αναγνώριση στο Ύψωμα Ρέντα δεν εντόπισε την παρουσία Ιταλών στρατιωτών, παρά μόνο σημαντικό πολεμικό υλικό παρατημένο. Το γεγονός αυτό ίσως να φανερώνει την άτακτη υποχώρηση των Ιταλών κατά τη διάρκεια της μάχης της προηγούμενης ημέρας.

Στη συνέχεια, γύρω στις 10:30 ουλαμός της Ταξιαρχίας Ιππικού προωθήθηκε στη Σαμαρίνα για αναγνώριση, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με ελαφρά ιταλικά τμήματα μιας διμοιρία πεζικού, οπλισμένης με πολυβόλα. Στη μάχη που ακολούθησε και διήρκεσε ως το μεσημέρι, ο ουλαμός αναγνωρίσεως και η ελαφρά ίλη της Ταξιαρχίας Ιππικού που έσπευσε στο σημείο κατάφεραν να καταλάβουν τη Σαμαρίνα και να αιχμαλωτίσουν 11 Ιταλούς. Οι υπόλοιπες δυνάμεις της ιταλικής διμοιρίας τράπηκαν σε φυγή προς το Δίστρατο. Έπειτα από την κατάληψη της Σαμαρίνας, οι δυνάμεις της Ταξιαρχίας προωθήθηκαν στο Ύψωμα Κύρκουρη, το οποίο κατέλαβαν αμαχητί.

Η ανακατάληψη της Σαμαρίνας από τον Ελληνικό Στρατό, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1940, ανάγκασε τις ιταλικές δυνάμεις να υποχωρήσουν προς τα δυτικά, καθώς βρέθηκαν μπροστά στον κίνδυνο να περικυκλωθούν από τον ελληνικό στρατό στην περιοχή του Διστράτου. Μία εβδομάδα μετά την έναρξη της ιταλικής εισβολής, και παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες και την αριθμητική υπεροχή των Ιταλών, ο Ελληνικός Στρατός, με τη σθεναρή υποστήριξη των ντόπιων, κατάφερε να ανακόψει τις προσπάθειες για ταχεία διείσδυση των Ιταλών στη Δυτική Μακεδονία. Επιπλέον, ήδη από τις 3 Νοεμβρίου, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της συντριπτικής ήττας της Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια», η οποία ολοκληρώθηκε στις 13 Νοεμβρίου.