Την 4^η Οκτωβρίου 1912, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, Αρχηγός του Στρατού Θεσσαλίας, διέταξε την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων ενάντια στις οθωμανικές δυνάμεις. Με κέντρο τη Θεσσαλία, ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε την προέλασή του προς τις περιοχές της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας τις πρώτες πρωινές ώρες της 5^ης Οκτωβρίου. Το 1^ο και 4^ο τάγμα Ευζώνων, υπό τη διοίκηση του Συνταγματάρχη Μηχανικού, Στέφανου Γεννάδη, έχοντας ως αφετηρία το χωριό Κονίσκος της Καλαμπάκας, προωθήθηκε βορειότερα, στο χωριό Φωτεινό, όπου και κατέλαβε τα οθωμανικά φυλάκια που βρίσκονταν εκεί. Το πρωί της 6^ης Οκτωβρίου, ακολουθώντας τις διαταγές του Γενικού Στρατηγείου, το Απόσπασμα Γεννάδη κινήθηκε από το Φωτεινό προς τη Δεσκάτη. Παράλληλα, οι δυνάμεις του αποσπάσματος ενισχύθηκαν και από αυτές της Ταξιαρχίας Ιππικού, στις οποίες περιλαμβάνονταν το 1ο και 3ο Σύνταγμα Ιππικού. Η Ταξιαρχία Ιππικού κινούμενη από το χωριό Βερδικούσα ξεκίνησε την προέλασή της προς τη Δεσκάτη.

Το Απόσπασμα Γεννάδη, καθώς κινούνταν προς τη Δεσκάτη, συνάντησε αντίσταση από οθωμανικές δυνάμεις που είχαν εγκατασταθεί στο Ύψωμα Τρέτιμος. Στη μάχη που ακολούθησε, τα τάγματα Ευζώνων του Γεννάδη κατατρόπωσαν τις οθωμανικές δυνάμεις και τις υποχρέωσαν σε φυγή. Οι ελληνικές απώλειες από τη σύγκρουση ανήλθαν σε 19 νεκρούς και τραυματίες. Παράλληλα με τις ενέργειες του Αποσπάσματος Γεννάδη, η Ταξιαρχία Ιππικού, ακολουθώντας τη διαδρομή Πραιτώρι – Συκιά – Δεσκάτη, πραγματοποίησε αναγνωριστικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Έπειτα από τη μάχη στο Ύψωμα Τρέτιμος, το Απόσπασμα Γεννάδη εισήλθε στη Δεσκάτη, όπου γνώρισε θερμή υποδοχή από τους κατοίκους.

Με νέες οδηγίες του Γενικού Στρατηγείου, το Απόσπασμα Ευζώνων του Γεννάδη και η Ταξιαρχία Ιππικού παρέμειναν στη Δεσκάτη μέχρι τις 8 Οκτωβρίου. Η αποστολή τους κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής ήταν να πραγματοποιούν υποστηρικτικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή, όπως το άνοιγμα των στενών του Σαρανταπόρου και οι βοηθητικές ενέργειες στις προσπάθειες του Στρατού Θεσσαλίας για την κατάληψη των Σερβίων Κοζάνης.