Από το 1942 έως το 1943, οι κατοχικές αρχές υλοποίησαν μια σειρά από επιχειρήσεις με στόχο την εξόντωση των αντάρτικων ομάδων στη Δυτική Μακεδονία. Στο πλαίσιο αυτών των επιχειρήσεων, εφαρμόστηκε εκτεταμένη στρατιωτική βία κατά του άμαχου πληθυσμού των αγροτικών οικισμών, με βομβαρδισμούς, πυρπολήσεις χωριών, καταστροφές κατοικιών, λεηλασίες και εκτοπίσεις. Οι βιαιοπραγίες αυτές ενθαρρύνθηκαν από τις κατοχικές αρχές ως μέσο αντεκδίκησης και προληπτικής δράσης για την ανάκτηση ελέγχου των περιοχών που είχαν περιέλθει στην επιρροή των αντιστασιακών οργανώσεων.

Ειδικότερα για τις Ιταλικές δυνάμεις, οι βίαιες αυτές τακτικές εντάθηκαν μετά τις 3 Φεβρουαρίου 1943, ημέρα κατά στην οποία ο στρατηγός Geloso, διοικητής των ιταλικών ένοπλων δυνάμεων στην Ελλάδα, κοινοποίησε σχετικές γραπτές οδηγίες. Στις οδηγίες αυτές παρέχονταν συγκεκριμένες επιχειρησιακές τακτικές για τον «αγώνα κατά των ανταρτών». Οι διαταγές αυτές εξάλειφαν οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ του άμαχου πληθυσμού και των αντιστασιακών ομάδων, καθώς αναφέρονταν τόσο στις αγροτικές κοινότητες όσο και στις αντάρτικες ομάδες ως «εχθροί που έπρεπε να εξαλειφθούν με κάθε μέσο και με κάθε κόστος».

Οι Ιταλικές αρχές, ακολουθώντας τις οδηγίες του Geloso, συνέδεσαν την καταστολή της αντάρτικης δραστηριότητας με τον πόλεμο κατά του άμαχου πληθυσμού. Ως μέρος της εφαρμογής «κατασταλτικών» και «προληπτικών» μέτρων, τα Σέρβια έγιναν στόχος των Ιταλικών αρχών. Στις 6 Μαρτίου 1943, μια ιταλική φάλαγγα έφτασε στα Σέρβια, κινούμενη από την Ελασσόνα προς τη Σιάτιστα. Καθώς διέσχιζε το χωριό, η φάλαγγα πυρπόλησε μέρος του και συνέχισε προς τη γέφυρα του Αλιάκμονα. Ωστόσο, κατά την άφιξή της στις όχθες του ποταμού, βρήκε τη γέφυρα κατεστραμμένη και αναγκάστηκε να επιστρέψει στα Σέρβια.

Περίπου στις 10:00 της 6ης Μαρτίου, οι κατοχικές δυνάμεις άρχισαν να πραγματοποιούν μαζικές λεηλασίες και πυρπολήσεις στα κτίρια του χωριού. Μέσα στις επόμενες δύο μέρες, περίπου 1.100 οικίες και κοινοτικά κτήρια καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ οι κατακτητές δεν άφησαν ανέγγιχτες ούτε τις δύο εκκλησίες του χωριού, τις οποίες επίσης παρέδωσαν στις φλόγες. Ελάχιστα σπίτια διασώθηκαν και αυτό διότι τα σπίτια αυτά χρησιμοποιούνταν από τους Γερμανούς. Ακόμα, διασώθηκε και το ορφανοτροφείο, το οποίο όμως καταστράφηκε από τους Γερμανούς το επόμενο έτος, κατά την αποχώρηση αυτών από την περιοχή.

Όσον αφορά τους κατοίκους, η πλειονότητά τους είχε ήδη εγκαταλείψει το χωριό, πριν από την άφιξη των κατοχικών δυνάμεων. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, παίρνοντας μαζί τους ελάχιστα εφόδια, κατέφυγαν στις γύρω ορεινές περιοχές αναζητώντας καταφύγιο παρά την έντονη χιονόπτωση εκείνης της ημέρας. Στα Σέρβια παρέμειναν περίπου 50 ηλικιωμένοι, οι οποίοι δεν είχαν τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Οι άμαχοι αυτοί άνθρωποι εκτελέστηκαν από τους Ιταλούς στρατιώτες δίχως δισταγμό.

Με το ολοκαύτωμα των Σερβίων, η ιταλική διοίκηση άφησε στη Δυτική Μακεδονία ένα αποτύπωμα αμείλικτης, βίαιης και ολοκληρωτικής καταστολής. Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς, και οι άμαχοι εκτελέστηκαν χωρίς διάκριση. Η βαναυσότητα της ιταλικής καταστολής ήταν τέτοια που προκάλεσε ακόμη και επίσημες διαμαρτυρίες από τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση.

Τον Οκτώβριο του 2012, το ελληνικό κράτος ανακήρυξε τα Σέρβια μαρτυρικό χωριό με το υπ’ αριθμ. 118/03.10.2012 Προεδρικό Διάταγμα, αποδίδοντας φόρο τιμής στα θύματα του ολοκαυτώματος.