Στις 7 Μαΐου 1907, οι ανθυπολοχαγοί Ζαχαρίας Παπαδάς (γνωστός και ως καπετάν Φούφας) και Γρηγόριος Φαληρέας (γνωστός και ως καπετάν Ζάκας) αποφάσισαν να εισβάλουν στο Παλαιοχώρι Κοζάνης. Τα ένοπλα σώματά τους αποτελούνταν συνολικά από 60 άνδρες (35 του καπετάν Φούφα και 25 του Ζάκα). Σύμφωνα με το σχέδιο, τα δύο σώματα θα χωρίζονταν σε δύο μέρη και θα επιτίθονταν ταυτόχρονα σε δύο συνοικισμούς του χωριού. Γύρω στις 10 το πρωί, οι Μακεδονομάχοι έφτασαν στο Παλαιοχώρι και εισέβαλαν σε αυτό με τη βοήθεια τοπικών οδηγών.

Ο καπετάν Φούφας, μαζί με άλλους δεκαπέντε άνδρες, κατευθύνθηκαν προς την οικία των Εξαρχικών αδελφών Κύρη, όπου είχαν οχυρωθεί περίπου δέκα άνδρες, οπλισμένοι με τυφέκια Γκρα. Παρά το αριθμητικό πλεονέκτημα του ένοπλου σώματος του Φούφα, το κτίσμα στο οποίο επιτέθηκαν οι Μακεδονομάχοι ήταν καλά προστατευμένο, καθώς είχε κατασκευαστεί από πέτρα και περιβαλλόταν από πετρόκτιστο τοιχίο. Επιπλέον, στο υπόγειο της οικίας υπήρχαν πολλά μικρά παραθυράκια, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως πολεμίστρες.

Από το εσωτερικό του σπιτιού, τα πυρά των Εξαρχικών προκάλεσαν θανάσιμα τραύματα σε δύο άνδρες του καπετάν Φούφα. Αντιμετωπίζοντας την απώλεια των δύο συναγωνιστές του, ο εξοργισμένος ανθυπολοχαγός αποφάσισε να επιτεθεί στην οικία και να την κάψει. Ωστόσο, καθώς προχωρούσε προς τον στόχο του, μια εχθρική σφαίρα τον χτύπησε στο μέτωπο, βάζοντας τέλος στη ζωή του. Παράλληλα, στη διάρκεια της ανταλλαγής πυρών, άλλοι 2 άνδρες από το ένοπλο σώμα του καπετάν Φούφα έχασαν τη ζωή τους, με αποτέλεσμα ο απολογισμός των νεκρών να ανέλθει σε 5 άτομα.

Ο καπετάν Ζάκας, αφού ενημερώθηκε για τον θάνατο του καπετάν Φούφα και κατανοώντας τη σοβαρότητα της κατάστασης, προχώρησε στη συγκέντρωση των επιζώντων Μακεδονομάχων και οργάνωσε την υποχώρηση από το Παλαιοχώρι. Στη συνέχεια, οδήγησε με ασφάλεια τα ένοπλα σώματα στο Βογατσικό, με σκοπό την ανασύνταξή τους.

Τιμώντας τη θυσία του ανθυπολοχαγού Ζαχαρία Παπαδά, το Ελληνικό κράτος μετονόμασε το χωριό «Παλαιοχώρι» σε «Φούφας», με Προεδρικό Διάταγμα της 27^ης Νοεμβρίου 1932 (Φ.Ε.Κ. 421, τ. Β΄, 02.12.1932).