Από τον χειμώνα του 1907 έως την άνοιξη του 1908, η κατάσταση στη Δυτική Μακεδονία είχε επιδεινωθεί σημαντικά για τους Έλληνες Μακεδονομάχους. Οι Οθωμανοί είχαν σκληρύνει τη στάση τους απέναντι στους ελληνορθόδοξους πληθυσμούς του Βιλαετίου Μοναστηρίου (σημ. Μπίτολα), πραγματοποιώντας αρκετές συλλήψεις οπλαρχηγών και οπλιτών, και βιαιοπραγώντας συχνά εναντίον χωριών που διατηρούσαν τη πίστη τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τον ίδιο καιρό φαίνεται να ενισχύθηκαν οι δυνάμεις των ένοπλων σωμάτων των Εξαρχικών που δρούσαν στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας.

Στην προσπάθεια αντιμετώπισης των παραπάνω προκλήσεων, αλλά και των περαιτέρω δυσκολιών που δημιουργήθηκαν στους Μακεδονομάχους από την αποχώρηση του Γεωργίου Τσόντου (Καπετάν Βάρδα) και τη γενικότερη αποδιοργάνωση των ελληνικών δυνάμεων στο Βιλαέτι Μοναστηρίου, το Μακεδονικό Κομιτάτο αντέδρασε οργανώνοντας και στέλνοντας στη Δυτική Μακεδονία δύο νέα ένοπλα σώματα. Το πρώτο αποτελούνταν από σαράντα τέσσερις οπλίτες και διοικούνταν από τον έμπειρο Κρητικό οπλαρχηγό, Γεώργιο Δικώνυμο-Μακρή, ο οποίος διέμενε στην Αθήνα από τον Νοέμβριο του 1906 εξαιτίας τραυματισμού. Το δεύτερο, μεγέθους περίπου είκοσι ανδρών, τελούσε υπό τις διαταγές του Ανθυπολοχαγού Πεζικού Λουκά Παπαλουκά (Καπετάν Ρουμελιώτη).

Στις 23 Απριλίου 1908, ανήμερα της εορτής του Αγίου Γεωργίου, το δύο σώματα συναντήθηκαν στο χωριό Βαντσικό (σημ. Κυδωνιές) και συνέχισαν τη δράση τους από κοινού. Λίγες μέρες αργότερα, ενισχύθηκαν και από το δωδεκαμελές σώμα του οπλαρχηγού Ευάγγελου Κοροπούλη, καθώς και το σώμα του οπλαρχηγού Γεωργίου Σούλιου. Οι συνασπισμένες δυνάμεις των Ελλήνων οπλαρχηγών αποφάσισαν να επιτεθούν στα Καστανοχώρια, ξεκινώντας από το Κωστενέτσι (σημ. Ιεροπηγή), το οποίο συνιστούσε σημαντικό κέντρο δράσης Βούλγαρων τσετών.

Η επίθεση στο Κωστενέτσι πραγματοποιήθηκε τη νύχτα ανάμεσα στη 12η και 13η Μαΐου. Οι Έλληνες Μακεδονομάχοι, βρισκόμενοι υπό τις οδηγίες του Δικωνύμου-Μακρή και του Καπετάν Ρουμελιώτη, χωρίστηκαν σε μικρότερες ομάδες και επιτέθηκαν από τα δυτικά και τα ανατολικά, περικυκλώνοντας το χωριό. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης που ακολούθησε, τα σώματα των Μακεδονομάχων προκάλεσαν σημαντικές απώλειες στους Εξαρχικούς, σκοτώνοντας περίπου 40 και πυρπολώντας γύρω στις 27 οικίες με τη χρήση βομβών και πετρελαίου. Οι ελληνικές απώλειες ανήλθαν σε 2 νεκρούς και λίγους τραυματίες, μεταξύ των οποίων και οι οπλαρχηγοί Χαραλαμπόπουλος και Πενθερουδάκης.

Η μάχη στο Κωστενέτσι τερματίστηκε με την άφιξη του Οθωμανικού ιππικού, το οποίο στάλθηκε από την Μπίγλιστα (σημ. Βίγλιστα στην Κορυτσά της Αλβανίας). Η ισχυρή παρουσία του Οθωμανικού στρατού ανάγκασε το σώμα του Δικωνύμου-Μακρή, το οποίο πολεμούσε στα δυτικά, να υποχωρήσει προς την περιοχή των Κορεστίων και, αποφεύγοντας ενέδρες του οθωμανικού στρατού στα χωριά της περιοχής, να λημεριάσει τελικά στο Βίτσι έως τα τέλη Μαΐου. Το σώμα του Παπαλουκά, το οποίο μαχόταν στα ανατολικά, διέφυγε νοτιότερα προς τα Καστανοχώρια, όπου και συνέχισε τον Αγώνα μέχρι και την Επανάσταση των Νεότουρκων τον Ιούλιο του 1908.