Στις 11 Ιουλίου ο ανθυπολοχαγός Νικόλαος Τσοτάκος (καπετάν Γέρμας) έφτασε στο Βογατσικό μαζί το ένοπλο σώμα του, που αποτελούνταν από 40 άνδρες. Βορειοανατολικά του Βογατσικού, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, το ένοπλο σώμα του καπετάν Γέρμα συναντήθηκε με αυτό Γρηγορίου Φαληρέα (καπετάν Ζάκα). Την ίδια νύχτα (12 Ιουλίου) ισχυρές Οθωμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στα χωριά Βογατσικό, Λόσνιτσα (σημ. Γέρμας) και Κωσταράζι. Οι Οθωμανοί στρατιώτες προωθήθηκαν στα τριγύρω υψώματα κυκλώνοντας τις δυνάμεις των Μακεδονομάχων που λημέριαζαν στο βουνό.

Ο πρόεδρος της επιτροπής Βογατσικού, ιερέας Παπαδήμος, είχε προειδοποιήσει τους Έλληνες οπλαρχηγούς για την άφιξη των Οθωμανικών δυνάμεων και τους είχε προτείνει να κρυφτούν σε μια χαράδρα που οδηγούσε από τη Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου προς τη Λόσνιτσα. Έτσι, οι Μακεδονομάχοι πέρασαν την πρώτη νύχτα σε μια σπηλιά, ενώ την επόμενη κινήθηκαν προς τη χαράδρα «Καλογερικό», θέση που ήταν γνωστή στα ένοπλα σώματα, ιδιαίτερα στην ομάδα του καπετάν Ζάκα.

Ωστόσο, ο Οθωμανικός στρατός, πλήρως ενημερωμένος για την ύπαρξη των ενόπλων σωμάτων των Μακεδονομάχων στην περιοχή, περικύκλωσε τη χαράδρα του Καλογερικού και στις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Ιουλίου ξεκίνησε την επίθεση. Περίπου 150 Οθωμανοί στρατιώτες επιτέθηκαν από κάθε κατεύθυνση στους Μακεδονομάχους. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ελάχιστοι Μακεδονομάχοι κατάφεραν να διαφύγουν από τη μανιώδη καταδίωξη. Συνολικά, αιχμαλωτίστηκαν 11, ενώ ο καπετάν Γέρμας και ο υπαρχηγός του, επιλοχίας Βασίλειος Τσιμπιδάρος (καπετάν Τσιμπίδας), καθώς επίσης και άλλοι 21 Μακεδονομάχοι έπεσαν νεκροί από τα Οθωμανικά πυρά. Παρά τον τραυματισμό του, ο καπετάν Ζάκας κατάφερε να διαφύγει διαμέσου της χαράδρας.

Τιμώντας τη θυσία του ανθυπολοχαγού Νικόλαου Τσοτάκου, το Ελληνικό κράτος μετονόμασε το χωριό Λόσνιτσα σε Γέρμας, με Προεδρικό Διάταγμα της 17^ης Ιουλίου 1928 (Φ.Ε.Κ. 156, τ. Α΄, 08.08.1928).