Στις 2 Ιουλίου 1907, ο ανθυποφαρμακοποιός Γεώργιος Τόμπρας (καπετάν Ρουπακιάς) και ο ανθυπασπιστής Νικόλαος Πλατανιάς (καπετάν Λαχτάρας) συναντήθηκαν και αποφάσισαν να επιτεθούν στο χωριό Γκρέντση (σημ. Πτελιά Καστοριάς), όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, βρισκόταν ο βοεβόδας Ατανάς Κερσακώφ με το ένοπλο σώμα του. Στις πρώτες πρωινές ώρες της 3ης Ιουλίου, οι Μακεδονομάχοι έφτασαν στο χωριό και εισέβαλαν χωρίς αντίσταση. Εκεί, αιχμαλώτισαν μερικούς κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων του δασκάλου, του ιερέα, του μουχτάρη και άλλων έξι προεστών.

Κατά την αποχώρηση των Μακεδονομάχων από το χωριό, οι άνδρες του Κερσακώφ, που παραμόνευαν στους γύρω λόφους, επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά. Τα ελληνικά ένοπλα σώματα έλαβαν θέσεις μάχης και αντεπιτέθηκαν στις δυνάμεις των Κομιτατζήδων. Ταυτόχρονα, εκτέλεσαν τους αιχμαλώτους χωριανούς, μετά από απόπειρα αυτών να διαφύγουν. Καθώς η μάχη συνεχιζόταν, έφτασε στην περιοχή ένα απόσπασμα του Οθωμανικού στρατού. Οι Μακεδονομάχοι βρέθηκαν προσωρινά ανάμεσα σε δύο μέτωπα, αλλά πιθανόν μετά από τον θανάσιμο τραυματισμό του Κερσακώφ, οι κομιτατζήδες υποχώρησαν. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, ακολούθησε μάχη με τους Οθωμανούς στρατιώτες, η οποία διήρκεσε περίπου δύο ώρες και ολοκληρώθηκε με την υποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων.

Οι ένοπλες ομάδες των δύο Ελλήνων οπλαρχηγών κατάφεραν να επιτύχουν μια σημαντική νίκη στην Γκρέντση. Ειδικότερα, η θανάτωση του αρχικομιτατζή Κερσακώφ αποτέλεσε βαρύτατο πλήγμα για την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ) και συνέβαλε στην υπεροχή των ελληνικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή των Κορεστίων.